Listen the happniess from you.

posted on 27 Sep 2011 07:53 by waitingforyou
 

สวัสดี...หนีห่าว

 

หลายวันมาแล้วที่ไม่ได้เขียนถึงเธอ

แต่...อย่างที่เคยบอกว่า ไม่ว่าเวลาไหน

ฉันก็ยังสนใจ คิดถึง และ เป็นห่วงเธอเสมอ

 

ได้ยินเรื่องราวหลาย ๆ อย่าง

ไม่ว่าจะเป็นหน้าที่ การงาน การใช้ชีวิต

หรือ แม้แต่ "ความรัก"

 

จริงหรือเปล่า ฉันก็คงไม่อาจรู้ได้

ถ้า สื่อสักแห่งไม่ออกมาให้ข่าว

ก็คงไม่ได้เห็น

แต่ก็นั่นหละ จะเชื่อแค่ "สื่อ" อย่างเดียวได้หรือ

 

เอาเป็นว่าการงานของเธอก็กำลังรุ่ง

หนังเรื่องใหม่กำลังจะเปิดกล้อง

"ปักกิ่ง"

จะว่าไปก็ไม่เคยไปเที่ยวสักที

น่าสนใจนะ น่าสนใจที่จะไปหาเธอที่นั่น

 

แต่ฉันก็มีเรื่องจะต้องทำ ต้องตัดสินใจ

และต้องเปลี่ยนแปลง แน่หละ มันจะต้องใช้บางสิ่ง

กับการตัดสินใจเปลี่ยนแปลง

 

บางทีตอนนี้อาจยังไม่ใช่จังหวะที่จะได้เจอเธอ

แต่เราก็ต้องได้เจอกันอีกใช่มั้ย

ตราบใดที่ฉันยังมีลมหายใจ.....ฉันก็จะต้องได้เจอเธออีกแน่นอน...ฉันมั่นใจ

 

 

เห็นข่าวว่าเธอกำลังมีความสุข  ^^

เอาน่า อย่างน้อยการซื้อหนังสืออ่านเยอะ ๆ แบบนั้น ก็บ่งบอกถึงความสุขนะ

อย่างน้อยก็ยังมีเวลาอ่านหนังสือหละ ซึ่งฉันอยากเป็นแบบนั้นมาก ๆ

อยากอ่านหนังสือทุกเรื่องที่เห็น แต่ทำได้ยากมากนะ ยากทีเดียว

สักวันฉันจะมีเวลาและมีปัญญาอ่านหนังสือที่อยากอ่าน

 

ส่วนอีกเรื่อง ที่ยังไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า

ถ้าเป็นจริง ฉันจะดีใจมาก ๆ  ฉันอยากเห็นเธอมีความสุขกับความรัก

ความรักเป็นสิ่งสวยงาม ความรักเป็นแรงขับทีดีในการใช้ชีวิต

ฉันอยากให้เธอมีความสุขแบบนั้น

 

เธอไม่ใช่หนุ่มน้อยเหยียนเฉิงซวี่แล้ว ด้วยอายุและประสบการ์ณชีวิตขณะนี้

เธอควรมี "ใครสักคน" ได้แล้วนะ

สำคัญที่สุด.........

 

ฉันหวังให้ คน ๆ นั้น รักเธอให้ได้เท่าที่ ฉันและแฟนคลับของเธอรัก

ไม่ต้องมากกว่านี้ก็ได้  แค่รักเธอให้เหมือนที่พวกเรารัก

รักและปราถนาดีต่อเธอ รักแบบที่รู้สึกได้ว่า ไม่มีวันทำให้เธอเสียใจ

รักแบบที่เธอเป็นเธอ.....

 

ใช่ไม่ใช่ ฉันก็ยังไม่รู้  รู้แต่ได้กลิ่นความสุขลอยมาไกล ๆ จากเธอ

เธอกำลังมีความสุขอยู่ใช่ไหม ???

 

ใช่ไม่ใช่ ก็ขอให้เธอมีความสุขทุก ๆ วัน นะจ๊ะ

 

รักและคิดถึงเสมอ

 

ฉันเอง  ....


 

 

 

 

0 Comments

if i die...i will still love you.

posted on 30 Mar 2011 21:10 by waitingforyou
 
 
สวัสดี หนีหน่าว

เธอรู้มั้ย ไม่นานมานี้ เดือนนึงหรือประมาณนั้น
ฉันจะได้ไปจากโลกใบนี้แล้ว
ในห้องไอซียู สายระโยงระยาง
อ่อนล้า หมดแรง แต่หัวใจยังเต้น
สารภาพว่าตอนนั้น ฉันไม่ได้คิดถึงเธอเลยแม้แต่น้อย
เนื่องด้วยมันมีหลายสิ่งที่ต้องทำให้ผ่านไปก่อน
ตอนนั้น ชั้นก็ไม่แน่ใจหรอก ว่าฉันจะตายจริง ๆ เหรอ
การตายมันง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอ
แต่พอผ่านพ้นช่วงนั้นมา
การตายมันง่ายนิดเดียวจริง ๆ
 
นานมากแล้วที่ฉันไม่ได้เขียนอะไรถึงเธอ
พร้อม ๆ กับที่เธอก็ห่างหายไป
ข่าวคราวอันแสนเงียบงันของเธอ
มันทำให้ยิ่งคิดว่า เธอกำลังทำอะไรอยู่
ต่อเมื่อรู้ว่าเธอไม่สบาย
ฉันก็แอบเป็นห่วง คอยส่งกำลังใจให้ห่าง ๆ
 
ที่เกาหลีเกือบแล้วที่จะได้พบกัน
คลาดกันเพียงไม่กี่วันเท่านั้น
แสนเสียดายโอกาสแบบนั้น
แต่เธอว่ามันจะมีมาใหม่อีกมั้ยหนอ ....
 
ตอนนี้ฉันเป็นคนไม่สบาย มีโรคประจำตัว
ถือเป็นคนอ่อนแอ แพ้อะไรง่าย ๆ คนนึง
แต่ฉันก็ยังสู้ต่อไปนะ
อาจจะไม่ได้สู้เพื่อเธอเหมือนเมื่อสิบปีก่อน
ตอนนี้ฉันสู้เพื่อตัวเองจะได้มีชีวิตอยู่รอด
อยู่บนโลกใบนี้ที่มีเธอและคนที่ฉันรักอยู่
 
ฉัีนคงขอให้เธอเป็นกำลังใจไม่ได้
แต่ฉันคงเอาความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้เธอ
การกระทำดี ๆ ที่เธอมีตลอดเวลาสิบปีที่ผ่านมา
และหลาย ๆ อย่างที่เป็นตัวเธอมาเป็นกำลังใจ
 
จริง ๆ ชีวิตคนเรามันสั้น
วันนี้ยังอยู่ พรุ่งนี้อาจตายก็ได้
ฉันก็ได้แต่หวังให้ชีวิตเธอรุ่งโรจน์
และมีความสุขในทุก ๆ วันที่หายใจอยู่
แม้มันจะยาก แต่ฉันอยากให้เธอมีความสุขจริง ๆ
 
นานมากแล้วนะที่ไม่ได้เจอกัน
เมือ่ไหร่หละจะได้เจอกันอีก
ฉันคิดถึงเธอ
อยากเจอเธออีก แม้เพียงสักครั้ง
หรือเป็นครั้งสุดท้ายก็ยังดี
 
กลับมาทำงานให้ได้เห็นเร็ว ๆ นะ
คิดถึงมากมายเหลือเกินแล้ว
ดูแลสุขภาพด้วย
สิ่งสำคัญทีสุดของมนุษย์เราคืุอสุขภาพและใจ
แข็งแรง ๆ  นะ
 
คิดถึงเธอมาก
จำไว้ว่า แม้ฉันจะต้องตายไปจากโลกนี้จริง ๆ
ฉันก็ยังรักเธอ
ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไร
ผ่านมาขนาดนี้แล้ว ก็ยังรู้สึกกับเธอเหมือนเดิม
 
และฉันก็มั่นใจว่าเธอก็ยังเป็นคนเดิม คนที่ฉันรัก
 
หวังว่าจะได้เจอกันในเร็ววันนี้นะ 
ฉันยังรอเธออยู่เสมอ ... Jerry  ^^
 

 
 
0 Comments

Your love story..Jerry

posted on 13 Oct 2010 20:11 by waitingforyou
เครดิต พี่ R แห่งพันทิพย์นะคะ

อ่านจบแล้วปาดน้ำตา เรื่องความรักของเธอ มันเป็นเรื่องที่แสนเศร้า
ทั้ง ๆ ที่ทุกอย่างน่าจะจบลงอย่างสวยงาม แต่มันกลับไปไม่เป็นเช่นนั้น
ว่าแต่ว่าตอนนี้เธอทำอะไรอยู่ เงียบเหลือเกิน คิดถึงเหลือเกิน  T-T
 
 
หน้า7.....
ความรักดั่งเทพนิยาย
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว....

อื้ม เรื่องนี้ถือว่าเป็นนิยายรักได้กระมัง

นาน มาแล้วมีหนุ่มน้อยกับสาวน้องคู่หนึ่ง พวกเขาทั้งคู่ได้พกพาความใสและความรักที่เต็มเปี่ยมไปด้วยจินตนาการมาเจอกัน จากนั้นก็ดังเช่นคู่รักทั่วๆไป ต่างเข้าใจว่าทั้งสองมีหลายสิ่งหลายอย่างที่คล้ายกันมาก......

เช่นว่าพวกเขาต่างก็ชอบ (เจ้าชายน้อย) เหมือนกัน

ต่อ มาเมื่อทุกครั้งที่ชายหนุ่มคนนั้นคิดถึงเธออีก เขาจะคิด เป็นเพราะสาวน้อยคนนั้นมีจิตใจที่ดีเกินไป รักเขามากเกินไป ดังนั้นเธอก็เลยรัก (เจ้าชายน้อย) ที่เขารักมากไปด้วย รักคุณ

พวกเขารู้จักกันนานมากก่อนที่จะรักกัน เขาชอบเธอมาก มีความรู้สึกดีๆกับเธอ แต่ทว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นหนุ่มน้อยที่ขี้อายสุดๆเลย

สภาพ แวดล้อมสถานที่ทำงานของพวกเขาใกล้กันมาก ทุกครั้งที่เขาเห็นเธอเดินผ่านหน้าเขาไป เธอเป็นเด็กสาวที่ใจกว้างวางตัวสบายๆ มีอัธยาศัยดี เขาสงสัยว่าตัวเองจะคู่ควรกับเธอไหมนะ จะสามารถทำให้เธอมีความสุขได้ไหมนะ เขาเป็นคนที่มีอารมณ์ร้อนมักจะหุนหันพลันแล่น แต่เขาก็เป็นคนที่คิดมากเกินไปด้วยเช่นกัน เขารู้ถึงข้อเสียของตัวเอง แต่เขาควบคุมยากมาก สิ่งที่เขาควบคุมยากที่สุดคือทุกครั้งที่เธอเดินผ่านเขา ส่งยิ้มให้เขาอีกแล้ว ก็จะทำให้เขาหัวใจเต้นโครมคราม

“ฉันชอบเธอนานมากแล้ว เธอไม่รู้เลยเหรอ”
มีอยู่วันหนึ่งหนุ่มน้อยคนนั้นพูดออดอ้อนกับสาวน้อยคนนั้น

“ฉันก็เคยให้โอกาสเธอมาหลายต่อหลายครั้ง เธอไม่รู้เลยเหรอ” สาวน้อยพูด
เขาอดไม่ได้ ดึงเธอมากอดไว้

เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ในวินาทีนั้นเขาอยากจะให้โลกทั้งใบแก่เธอ
เขาต้องเลี้ยงดูครอบครัว แต่เขาขยันอดออมมีเงินเก็บอยู่ส่วนหนึ่ง
เขาบอกว่า “ฉันจะพาเธอไปดู (เจ้าชายน้อย)”
 
หน้า8.......
ต่อมาเขาพูด นั่นคือการเดินทางครั้งหนึ่งที่สวยงามที่สุดในชีวิตเขา รักคุณ


(พิพิธภัณฑ์ เจ้าชายน้อย)ในเมือง HAKONE ประเทศญี่ปุ่น หนุ่มน้อยกับสาวน้อยคู่หนึ่ง เดินเข้าไปก็ตรงเข้าชมดาวเคราะห์B612 ของเจ้าชายน้อยทันที


ขอบใจ มากนะในที่สุดเธอก็กล้าหาญมาจีบฉัน เด็กสาวพูด เธอเคยให้โอกาสหนุ่มน้อยขี้อายคนนี้หลายครั้งมากจริงๆ ไม่อย่างนั้นเธอก็คงไม่ทิ้งงานที่ทำอยู่นั้นหรอก หลังจากไปเรียนต่อต่างประเทศแล้ว ยังคงรักษาการติดต่อกับเขามาตลอด แน่นอนว่าคุณจะคิดเป็นเรื่องของบุญวาสนาก็ได้ เมื่อเวลาที่พวกเขาเกือบจะลืมกันและกันนั้น ก็จะมีเหตุทางหนึ่งทางใดที่วิ่งเข้ามาในชีวิต แน่นอนว่าคุณก็สามารถคิดได้ว่าเป็นการจงใจอย่างหนึ่ง อย่างประเภทคนที่ใส่ใจในความสุข คุณคล้ายกับได้กลิ่น แล้วคุณก็ตามกลิ่นมันไป.........ช่วงเวลาที่เธออยู่เมืองนอกนั้น เด็กหนุ่มเคยไปหาเธอ ทุกครั้งที่พวกเขาได้พบกัน แล้วก็จากกัน ดีใจ แล้วก็โศกเศร้า ห่างเหิน แล้วก็ใกล้ชิด นั่นคือประสบการณ์ของคนที่ศรัทธาในความรักเท่านั้นจึงจะทนทานได้


แต่ในที่สุดตอนนี้พวกเขาก็มาถึงดาวเคราะห์ B612 ของเจ้าชายน้อย


เขา ไม่รู้หรอกว่าตัวเองจริงๆแล้วเหมือนเจ้าชายน้อยมาก โลกของเขาในตอนนั้นเล็กมาก เขาดื้อรั้นมาก จะทำแต่สิ่งที่ตัวเองอยากทำ ถ้าหากเป็นไปได้เขาก็อยากเหมือนเจ้าชายน้อย ดูพระอาทิตย์ตกดินวันละสัก43ครั้ง


แต่ว่าเธอไม่เหมือนดอกไม้ B612 ที่หยิ่งผยองดอกนั้น เธอสะสวย ฉลาด ถึงแม้ว่าหนุ่มน้อยรักเธอโอ๋เธอ แต่เขาก็ใช้แต่วิธีของตัวเอง ซึ่งบางครั้งอดไม่ได้ที่จะมุทะลุบุ่มบ่าม แต่เด็กสาวรักเขา ก็เลยยินดีรับไว้ทั้งหมด


เด็กสาวรู้ดีว่านั่น คือความสุขและความทุกข์ของเธอ เพราะคนที่เธอรักคือเด็กหนุ่มกับผู้ชายในร่างเดียวกัน ดังนั้นเธอให้ความอ่อนโยนที่มากที่สุดในโลกกับเขา


ต่อมาหนุ่ม น้อยคนนั้นกลายเป็นผู้ชายเต็มตัว ผู้ชายคนนั้นบอกว่า “เมื่อตอนที่ฉันยังเป็นหนุ่มน้อยนั้น ฉันรู้ว่าฉันเป็นเด็กหนุ่มที่แย่มาก ฉันรู้เรื่องโรแมนติกแต่ฉันไม่เคยไปเรียนรู้ ฉันคิดว่าการกระทำมีผลมากกว่าคำพูดแน่นอน ในตอนนั้นสิ่งที่ฉันอยากทำ ก็คือให้ในชีวิตของเธอ สิ่งที่เธอเห็นทุกสิ่งทุกอย่าง ล้วนต้องเป็นสิ่งของๆฉันเท่านั้น
 
หน้า9.........
“ฉันถือว่านั่นก็คือดาวโลกของพวกเราแล้ว” เขาพูด รักคุณ


ต่อมาหนุ่มน้อยคนนั้นกลายเป็นเจ้าชาย นั่นคือฉายาและมงกุฎที่ผู้คนมากมายสวมให้เขา แต่นั่นอยู่ในดาวโลกของพวกเขาไม่มีอะไรแตกต่าง


เขา ยังคงใช้วิธีการของเขารักเธอ เขาไปรอเธอเลิกงาน เขาไม่สนใจใครจะมองเขายังไง เขาขี่จักรยานไปหาเธอ แล้วเขาก็พูดว่าฉันอยากขี่จักรยานพาเธอกลับบ้าน สาวน้อยบอกได้เลย ให้หนุ่มน้อยทุกเธอกลางสายลม ในความมืดตะโกนร้องเพลงที่เธอชอบฟังเสียงดังลั่น เด็กสาวยิ้ม รู้สึกมีความสุขมาก ถ้าหากเป็นไปได้เธอไม่ต้องการของขวัญใดๆจากหนุ่มน้อยเลย หลังจากที่เขาเป็นเจ้าชายแล้วมักจะซื้อของขวัญให้เธอ เธออยากบอกมากว่าเธอไม่ต้องการ แต่เธอรู้ดีถ้าทำอย่างนั้นหนุ่มน้อยจะโกรธ เธอหวังอยากเอาของขวัญเหล่านั้นแลกเปลี่ยนกับสวรรค์ ให้เส้นทางของพวกเขาเดินไปให้ตลอดรอดฝั่ง นั่นคือข้อแลกเปลี่ยนของเด็กสาวที่จิตใจดีทุกคนยินดีแอบๆแลกเปลี่ยนกับ สวรรค์.....


แต่เด็กหนุ่มทั้งหลายมักจะไม่รู้เลย นั่นก็คือความโรแมนติกที่เด็กสาวต้องการ
เพียงแค่นี้เท่านั้น


เด็กหนุ่มทั้งหลายอาจตลึง
แต่เป็นเรื่องจริง เพียงแค่นี้จริงๆ


เด็กสาวที่จิตใจดีส่วนใหญ่บนโลกใบนี้ เมื่อเธอหลงรักหนุ่มน้อยสักคนอย่างจริงใจ สิ่งที่เธอต้องการก็มักจะเป็นความรู้สึกแบบนี้เท่านั้น


จาก นี้ไปเธอเป็นเจ้าหญิงของเขา อยู่ในกำแพงเมืองของพวกเขา โลกมีแต่พวกเขา เพียงแค่พวกเขาไม่ก้าวออกไป พวกเขาก็ไม่ใช่เจ้าชายกับเจ้าหญิง


บาง ทีเจ้าชายไม่ควรพาเจ้าหญิงไปท่องเที่ยวสถานที่นั้น พวกเขาไร้เดียงสาเข้าใจว่าไม่ใช่พื้นที่ของตัวเอง ก็จะไม่มีคนสังเกตเห็น พวกเขากลับไปสู่ความเรียบง่าย เหมือนหนุ่มน้อยกับสาวน้อยในตอนนั้น พวกเขาเช่ารถ ขึ้นรถเมล์ เหมือนนักท่องเที่ยวที่แบกเป้มีความสุขจริงๆ...........
นั่นคือการเดินทางท่องเที่ยวครั้งสุดท้ายอย่างบริสุทธิ์ผุดผ่องของหนุ่มน้อยและสาวน้อย
 
หน้า10..........flower

ต่อมาพวกเขาแทบจะไม่ออกจากกำแพงเมืองของพวกเขาเลย
เพราะ นอกกำแพงเมืองมักจะมีดวงไฟคอยสอดส่องมากมาย ดังนั้นพวกเขามักออกจากกำแพงเมืองตัวคนเดียว แต่ว่าไฟส่องจะมีสองดวง ดวงหนึ่งส่องใส่ตัวคน อีกดวงหนึ่งส่องใส่เงา เป็นเงาที่ติดตามตัวอีกแบบหนึ่งของพวกเขา เป็นความเหงาและความห่วงใยที่พูดไม่ออก

เมื่อเจ้าชายรู้เรื่องที่เจ้าหญิงป่วยนั้น เจ้าชายกำลังออกศึก

ในตอนนั้นทุกวินาทีหัวใจฉันเจ็บมาก ก็คือคุณได้เห็น ได้ยิน ความรู้สึกเหมือนหัวใจถูกมีดเสียดแทงทุกวินาทีรักคุณ

เจ้าชายบอกว่าเขาไม่สนแล้ว เขาจะวางศึกที่กำลังทำ เขาจะหนี เขาจะไปหาเจ้าหญิงของเขา
แต่เพื่อนร่วมทำศึกพูดกับเขาว่า คุณจะปล่อยพวกเราไว้อย่างนั้นเหรอ ให้ทุกคนหยุดชะงักเพราะการหนีศึกของคุณอย่างนั้นเหรอ
โดย เฉพาะตอนนี้ข้างนอกห่ากระสุนปืนกำลังยิงกระหน่ำ คนส่วนใหญ่ก็กำลังจ้องคุณอยู่ จ้องการเคลื่อนไหวของคุณ คุณไปตอนนี้เท่ากับพาตัวเองเข้าไปหากับดัก

เจ้าชายสงบลง

ช่วงเวลาที่เจ้าชายสงบลงนั้น มีดอกไม้สดที่สวยงามและการ์ดอวยพรส่งไปที่หน้าเตียงของเจ้าหญิง
มีคนบอกว่า ความปรารภนาสูงสุดของเจ้าหญิงคือแค่อยากพบหน้าเจ้าชายเท่านั้น

ใน คืนที่เงียบสงัดท้องฟ้าไร้ดวงดาว เจ้าชายหนีออกไป เขาไม่รู้เลยว่าทางจะไกลได้ขนาดนี้ นั่นเป็นที่สภาพจิตใจของเขา แต่ก็เป็นระยะทางที่แท้จริงด้วย จริงๆแล้วเส้นทางที่ตรงดิ่งไปหาเจ้าหญิงนั้น กลายเป็นเส้นทางที่ลดเลี้ยวเคี้ยวคดมากมาย เขาเปลี่ยนรถโดยสารหลายอย่างมากเกินไป ผ่านสถานที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่คิดว่าจะผ่าน เขาเหมือนเจ้าชายแต่ยิ่งเหมือนนักโทษมากกว่า เขาทะลุผ่านด่านกั้นและยามรักษาการณ์ด่านแล้วด่านเล่า ในที่สุดเขาก็มาถึงสถานที่ของเจ้าหญิง

เจ้าชายผลักปะตูออกทันที ในวินาทีนั้นเขากลับกลายเป็นหนุ่มน้อยอีกแล้ว
เขาสะอื้นไห้อยากพูดมากมาย แต่เขารีบร้อนเกินไป โมโหเกินไป แม้แต่คำขอโทษเขาก็ยังพูดจนกระจัดกระจายฟังไม่เป็นศัพท์
หน้า11.......flower

แม้เขาอยากจะกอดเธอไว้ด้วยท่าที่สบายที่สุดเขาก็ยังทำไม่ถูก มือเขาเคว้งอยู่กลางอากาศคว้าไม่อยู่ สุดท้ายคุกเข่าลงเริ่มปล่อยโฮ......

เด็กสาวก็ร้องไห้เช่นกัน

เพราะเธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ทำไมคนสองคนที่รักกัน ในช่วงเวลาที่เจ็บปวดอยากใกล้ชิด จะเจ็บได้ขนาดนี้


ในนาทีนั้นหนุ่มน้อยและสาวน้อยก็กลับไปสู่ดาวเคราะห์ B612 อีกครั้ง
พวกเขากอดกันร้องไห้อยู่นานมาก...............เหมือนเช่นที่พวกเขาไม่เข้าใจในสิ่งต่างๆมากมาย..............
พวกเขาไม่รู้เลยว่านั่นเป็นการกอดกันร้องไห้ครั้งสุดท้ายของพวกเขา


นิทานเรื่องนี้น่าจะจบลงตรงนี้
ต้องขอโทษมันเป็นโศกนาฏกรรมเรื่องหนึ่ง


แต่ จริงๆแล้วก็ถือว่าเป็นเรื่องสนุกก็ได้ เพราะในนั้นมีคำอวยพรจากใจมากมาย คำอวยพรนั้นก็เหมือนในเทพนิยายส่วนใหญ่ อวยพรให้จากนี้ไปขอให้ชีวิตอยู่อย่างมีความสุข
แต่เทพนิยายส่วนใหญ่มักจะตกหล่นการบันทึกเรื่องราวต่อจากนั้น.......


วันหนึ่งหลังจากนั้นอีกนานมาก
ชายหนุ่มกับหญิงสาวเจอกันอีกครั้ง
พวกเขามาตามนัด ต่างยิ้มให้กัน
เหมือนหนุ่มน้อยกับสาวน้อยในตอนนู้น
ในมุมๆหนึ่งระยะห่างจากดาวเคราะห์ B612 ไม่ถึง100กิโลเมตรในตอนนั้น


เรื่องราวในอดีตเหมือนหมอกควัน
ในหมอกควันนั้นตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นไอที่คุ้นเคย
พวกเขาเดินไปคุยไป เดินไปคุยไป ปากกับใจ โต้ตอบคำพูดที่ไม่เหมือนกัน
เหมือน เช่นเมื่อก่อนนี้ที่นานมาแล้ว ทางที่พวกเขาเดิน ณ เวลานั้นมักจะยาวมาก เหมือนคนที่เคยมีความรักทั่วๆไป คุณมักจะอาลัยอาวรณ์ที่จะเดินจากไปก่อน ดังนั้นพวกเขาเริ่มจากร้านกาแฟ เดินช้าๆ
 
หน้า12......flower

ผ่านสวนสาธารณะ แล้วก็นั่งลง แล้วก็เดินผ่านตรอกซอยในเมือง ซอยแล้วซอยเล่า แล้วก็นั่งลงตามขั้นบันไดแห่งหนึ่ง...........


ในมุมๆหนึ่งระยะห่างจากดาวเคราะห์ B612 ไม่ถึง100กิโลเมตรในตอนนั้น
หนุ่มน้อยคนนั้นเดินตรงดิ่งไปถึงหน้าประตูห้องของสาวน้อย
จากนั้นเขาเดินจากไป
เดินจากไปอย่างผู้ชายคนหนึ่ง

วินาทีนั้นเขาไม่เลือกที่จะเป็นหนุ่มน้อย


หลาย ปีผ่านไปทุกครั้งที่เขานึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมานั้น สิ่งที่เขาจำ ล้วนเป็นเรื่องที่หวานชื่น หลายปีมานี้เมื่อเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นผู้ชายเต็มตัว เขาค้นพบว่าความหวานชื่นเหล่านั้นอาจเป็นเรื่องไร้สาระ เป็นเรื่องไร้สาระของหนุ่มน้อยคนหนึ่ง เป็นวิธีรักที่หนุ่มน้อยคนนั้นทึกทักไปเอง ทุ่มเทแต่ไร้เดียงสา เร่าร้อนใส่ใจแต่กลับมุทะลุดุดัน เหมือนเด็กที่เอาแต่ใจตัว เขาเสียใจ  ขอบใจ เพราะสาวน้อยคนนั้นไม่เคยปริปากพูดออกมาเลย เหมือนกุหลาบบนดาวเคราะห์ B612 ดอกนั้น เขาหวังว่าเธอจะไม่เหมือนกุหลาบดอกนั้น ที่หลั่งน้ำตาเพียงลำพังเวลาที่พ้นจากสายของเจ้าชายน้อย...........


** เขาบอกว่า “ผมให้เธอจากไป เป็นเพราะผมรักเธอมากจริงๆ หากคุณเคยรักใครมากๆสักคน คุณน่าจะเข้าใจ”

เขา ไม่กล้าให้เธอรอเขาเติบโต เพราะเขารู้ดีว่าเธอจะต้องได้เจอคนอีกมากมายที่ดีกว่าตัวเขา พวกเขาอาจไม่มีข้อติเลย เหมือนความงดงามและสมบูรณ์แบบเช่นเธอ
ถึงแม้ว่า ภายหลังพวกเขาต่างก็ได้ยินว่า พวกเขาเวลาที่คุยถึงอีกฝ่ายกับเพื่อนนั้น ต่างก็ยังอดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตา.....


“ในโลกนี้เขาเป็นคนที่ดีกับฉันมากที่สุด”เธอกล่าว

เมื่อ เขาได้ยินเธอพูดเช่นนี้นั้น เขาก็เปลี่ยนเป็นผู้ชายเต็มตัว เขาให้กำลังใจตัวเอง เขาจำเป็นต้องโตเป็นผู้ใหญ่ให้ได้ จะได้ต้านทานความร้าวรานใจที่ถาถมถล่มทลาย


หน้า13........

เรื่องนี้น่าจะเป็นนิยายรักเรื่องหนึ่ง
บุ คลในเรื่องเริ่มจากอายุน้อยมาก พวกเขากำลังเริ่มที่จะแข็งแรงก็ต้องผ่านประสบการณ์มากมายร่วมกัน มากมายเกินกว่าอายุของพวกเขา..........ไม่ทันระวังตัว..........

ก็ได้กลายเป็นความรักที่เหมือนเทพนิยายรักคุณ
 


0 Comments
Previous | Next